![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
Every morning when I wake up
I make myself some coffee or choco;
It's a routine of mine.
I watch TV and stuff,
And then leave the house at around 9,
And get on the Purple line train...
Ah, and seeing the same people.
Walking fast because I'm nearly late,
Even though the same thing happens every day...
Then the lights change...
And the race begins.
This flame
Flares up,
Burning in my heart.
We're fighting all the time, every day:
I will fight this invisible enemy,
YEAH!!!
On the way back home, I'm tired,
But I only got so little time;
I'll try use it wisely.
Looking at videos on You Tube,
updating my plurk time line,
playing my virtual pet @ Pet Society,
random reading @ Wikipedia,
trying to finish my paper,
Tiredness and procrastination kicks in...
Even though it seems that I'm not doing anything,
Dammit.
When we get together by the weekend,
At the end we complain about
"How fast days go by".
The faint light of morning is dawning...
I've gotten
Sick of this
Dazzlingly hectic world...
All I do
Is to look for a way out
Have I managed it?
well, kind of?
Can I go on like this?
I know this isn't good...
Even if I walk away from Santo Tomas,
I can't find an answer.
This flame
That flares up
Makes me want to keep running.
Don't be a wimp;
Stand up, don't back down
Believe in yourself!This flame
Flares up,
Burning in my heart.
We're fighting all the time, every day:
I will fight this invisible enemy,
YEAH!!!
The deserted street heartlessly leaves me behind as I make my beginning...
Will it still be there tomorrow, or will it have to run away?
Everything I see does nothing but confuse me.
It's ironic; the more I put it into words,
The more tangled up my heart gets.
I pray that I don't drift away, get swept away, lost in a dream...
In the deserted streets,
The early morning quietly cast my shadow...
Will it still be there tomorrow, or will it have to run away?
If I could find the thread of fate, and grab it with my own hands,
I pray that I can be myself;
praying until I reach the sea of freedom.
We decide the truth with our hearts;
When we make mistakes, time stops.
We're made to dance through a life full of sharp points.
Why is it that when we gain something, we lose something else?
Lashed by the merciless rain,
I feel like I'm about to be crushed --
But still I keep wandering through this huge maze.
The deserted street heartlessly leaves me behind as I make my beginning...
Will it still be there tomorrow, or will it have to run away?
I pray that I can be myself now.
Our last night that science has given us:
A night that goes on forever...
Never giving way to the dawn....
People can create darkness;
In place of God, just once.
At the top of the highest pile of rubble,
I clutch my knees and gaze at the scene around me:
Black clouds blot out the sky...
Ash pouring down like snow...
The maps of our futures
That each of us has created
now go up in ferocious flames.
Love & peace --
Alone, I whisper;
A wish that comes too late.
Nobody knows --
A whistle, like a lullaby,
that echoes through the sky,
Saying goodnight
To this city, to us, and to everyone.
Someone's decided to write a period here,
And there's no turning back --
This scene is so sad,
But it's more beautiful
Than anything else...
The Earth falls
Into a deep slumber
For thousands of years.
Love & peace --
The borders of countries once at war
Now disappear.
Nobody knows --
A silent, white world...
What are we waiting for?
Once again, a shooting star of despair
rips through the sky.
Love & peace --
Alone, I whisper;
A wish that comes too late.
Nobody knows --
A whistle, like a lullaby,
that echoes through the sky,
Saying goodnight
To this city, to us, and to everyone...
kamusta na kayo?
sa mga nakagraduate na, kamusta? lalo sa mga dapat nakasama ko noong March 31 sa AB at sa mga dapat makasama ko mamaya sa Educ... siguro its either maaga kayo nagising sa sobrang excitement o kaya tapus na kayo kapag nabasa nyo na ito...
sa mga nagrereview at mga nagcocompletion pa, more particularly sa amin sa Education, kamusta? solve na ba tayo sa mga requirements?
hay... ako in two weeks ko pa talaga makukumpleto yung mga requirements ko... mga Mirokulean Tasks ko nga...
sa mga naiwan dito... kamusta bakasyon? pasalubong ah! hehehehe...
sa mga Mentors ko... kina "Kuya", at "Nanay"...
sa mga kapwa outgoing ko sa Central at sa mga dapat kasama ko na magtrabaho sa Seminar-Workshop... kamusta na? buhay pa ba tayo?
hay... nabasa ko lang yung blog post ni Redot sa multiply site ng UST Pax Romana... at naisip ko na gumawa din ng sarili ko dito sa aking multiply site... kaya ayun...
so sisimulan ko na...
it may not be as beautiful as the movies or as I have expected to be... pero masaya ako sa aking huling tour of duty with my pinakamamahal na Pax Romana at sa huli (still with a BIG question mark) kong taon bilang isang Social Sciences Major... madami mang mga plano ang hindi natupad... madami mang mga pangako ang hindi natupad... madami mang mga ginusto na hindi naman nasunod... pero masaya na din ako sa mga pangyayari sa organisasyon na ito na aking pinagsilbihan halos buong buhay ko bilang isang Tomasino at masaya na din sa mga nangyari sa akin bilang isang Tomasinong Estudyante... para sa akin, ito ang pinaka-da-best na taon ng aking buhay... 
madaming mga nakilala, madami ding mga nakaaway... madaming naka-gitgitan... madami ding pinabilib... pero madami din akong natutunan... natutunan hindi lamang sa academics kundi pati na din sa pamumuhay at sa pagiging-tao...
naalala ko nga yung itinuro sa amin sa Seminaryo... "madaling maging tao, pero mahirap magpaka-tao..."
nais ko lamang magpasalamat sa mga taong naging malaking tulong sa akin sa "pagbabagong-anyo" ko bilang isang di-hamak na "Louie" sa isang mabuting "Miroku"; sa mga taong tumulong sa akin sa aking mga kamalian at sa mga pagkakataong muntik-muntikan na akong bumagsak ng tuluyan...
una, sa aking organisasyon, ang UST Pax Romana... hindi ko na iisa-isahin (bukod sa mga taong sasambitin ko mamaya) ang karamihan sa inyo dahil medjo nagiging "Abala" na para sa iba ang blog post na ito... sa mga naging VP for Christian Renewal na aking hinawakan... sa mga taong madaling malapitan kapag kinakailangan, sa mga taong handang tumulong sa amin, mga handang isakripisyo ang oras, pera at pati na din ang kanilang sarili para lang maitaguyod ang organisasyon na aking itinuring na "ikalawang pamilya" at "pangalawang klasrum"... sa mga kapwa paxies na handang samahan ako sa pagharap ng mga pagsubok at kahit papaano ay napadali ang aking trabaho bilang "kuya" at "ama" ng organisasyon... hindi ko sana makakayanan at hindi sana ako makakatagal sa organisasyon kung hindi lang sa tulong ninyo... salamat sa pagkakaibigan, sa samahan, sa barkadahan, tiyak na akin itong itatago at payayamanin sa aking mga alaala... salamat sa lahat...
gusto ko ding humingi, mula sa kaibuturan ng aking puso, ng patawad sa mga taong nakaaway, na-sigawan, na-mura, or kahit ano... Ako'y taos-pusong humihingi ng tawad...
sa mga nakasama ko sa Central ng dalawang taon, sa aking una at pangalawang termino bilang VP for Christian Renewal; mula kina Sir Lloydie, Ate Angel, "Anneng" (Gef) na tinatawag akong "Luis", Kuya Yohann, Ate Chay, Ate Jenni, Ate "Katie" (na kilala din bilang KC at Katrina), Kuya Jover, Sir Redot, Ate Pam, Ate Irene, Gian (a.k.a. "Fabulous-nian"), at kay Kuya Cy ("Sai"); maraming-maraming salamat sa mga tawa, iyakan, galit, advices, sa samahan, sa mga alaala... salamat sa mga experiences na naibigay ninyo... pasensya na mga naging pagkukulang at mga pagkakamali ko...
sa mga nakasama ko sa Central Senate pati na din sa Christian Renewal Section, sina Pat, Jojo, Ron, Aiza, Hardee, Leanna, Jeanne, David, Bernice, Vickee, Taylor, Jinky, Migs, Elanie, Kimberly, at kay "Precious" (Espee) na girlet na ni Fabulousnian, at kay Haruhi (Ria Janel) na aking "sekretarya" sa CRS, maraming salamat, kudos sa inyong lahat!
sa Pax Romana Nursing and Alumni, lalo na kina Ate "Rei" (Ate She), Reiko (Mikki), Ruriko (Celine), Megumi (Rose); kina Nea-chan (Janea), Jomer, Kaye, Paolo and company; sa back-up at supporta noong ako'y nasa estado pa ng extreme depression...
sa mga kapatid ko sa MEC, kina "Day" (Kgel), Jay, Yapi, Jenn, Diana, Sondra, Bobet and company sa malugod na pagtanggap, sa tawanan, kwentuhan at sa samahan...
kay "Tita" Odette, si A/Prof. Yaranon, na nagsilbing "General Lay Adviser" namin sa Pax, salamat po sa mga paggabay, sa mga advices, sa pagiging nanay po ninyo sa amin, as always, napahanga po ninyo ako sa inyong kapabilidad bilang "Nanay" naming mga kabataang Tomasino, napatunayan po ninyo sa akin ulit ang inyong galing hindi lang po sa ating samahan sa parokya ng Mt. Carmel, sa samahan sa "Pamilyang Pax" kundi pati na din po sa labas ng simbahan at ng USTe... kita-kits po ah! may huling activity pa po tayo...
kay "Nanay", si Assoc. Prof. Quintana, na aming "Supervising Teacher" sa aming practicum... totoo nga po ang sinabi sa aking ng mga kaibigan kong alumni na kapwa social science major, mamahalin nga po namin kayo... maraming salamat po sa lahat ng tulong na ibinigay ninyo sa akin, sa aking mga "Mirokulean" tasks sa Education... pati na din sa mga problema ko po sa buhay... kayo lang naman po kasi ang tanging propesor na naglakas ng loob na kausapin ang aking tunay na mga magulang para tulungan ako na maiparating ang gusto kong sabihin sa kanila (hindi kasi talaga kami close ng mga magulang ko... pariwara akong anak...)
kay "Ka" Julian, A/Prof. Quinabo, na akin pong kaibigan sa IR, sa mga advices po, napakalaki at napaka-vital po ng mga advices po na ibinigay po ninyo sa akin... laki po ng tulong ng mga "mini-lectures" po ninyo sa akin...
sa mga kapatid ko sa BSEd Religious Education, na buong-puso akong tinaggap bilang katulad din nila... kina Jay (Ayunon), Gino, Edward, Leo, Malou, Alexs, Paolo, Justine and the rest of the company, grabe, dito ko lang naramdaman na "I belong" at itinuring akong parang RE na din... salamat din po kay Ma'am Erika na kanilang "Ate" na taos-puso ding nagbahagi ng panahon at tulong sa akin...
sa mga kapatid ko sa "Team Leitourgia", sila Gino, Bon, Owen, Choji, Lloydie, Vicxen, Tatang Joey; alam ko, ako ang nagbigay ng pangalan na iyon at late ko na din naisip iyon... pasensya na... maraming salamat sa mga moments, sa mga tawanan, kwentuhan, ka-toxican, at mga "trip"... grabe... ito lang talaga ang naging barkada ko buong buhay ko sa USTe... salamat!
sa aming "Team Adviser" na si Sir Allan, salamat po sa lahat ng naituro po ninyo, hindi lang po sa liturgy kundi pati na din sa aming pamumuhay... naalala ko po yung mga katagang "Focus!", "Learn to anticipate", at "always think one step further" na hanggang sa ngayon ay baon-baon ko pa din po... maraming salamat po ulit sir...
kay "Kuya" Tsard, Assoc. Prof. Pazcoguin, na aking "Mentor" at kaibigan sa IR at sa Campus Ministry... salamat po sa pagiging "Kuya" po ninyo sa akin... ngayon lang po ulit ako nakaranas na magkaroon po ng "Kuya" na mas matanda sa akin, na handang makinig at tumulong sa kaniyang kapatid... salamat po sa mga tulong at mga leksyon ng buhay na ibinigay ninyo sa akin... malaki po ang naging kontribusyon po ninyo sa aking paglaki at sa pagiging "Miroku" ko po ngayon... tiyak po, hindi po Miroku Akihabara si Louie Abala ngayon kung wala po kayo...
kay "Sakura", Carla Camille Mendoza, maraming salamat sa lahat...
sa moments either sa e-mail, sa friendster, ayun... sa mga kwentuhan noon... sa panahon... sa samahan... sa mga luha... salamat sa inspirasyon na dala mo palagi...
pag nakikita kasi kita, isang malakas na karakter ang nakikita ko eh... katulad nga ni "Sakura" sa anime... malakas pero inosente, matalino pero mapagkumbaba... para sa akin, ang perpektong ehemplo ng isang babae...
ewan ko lang kung ano na ang nangyari sa iyo at bigla kang nag-bago... parang ako ata ang isa sa mga naging sanhi...
alam ko na mali... hanggang ngayon, nararamdaman ko pa din ang sakit na ginawa ko sa iyo at kay Sango... tanga-tanga ko kasi eh... pasensiya na ulet sa mga nagawa at katangahan ko...
sana napatawad mo na talaga ako... sana hindi mo ako ulit paghinalaan... gusto ko lang na magsimula muli... ngayon bilang magkaibigan... Fwends?
at lalong-lalo na sa aking "Partner" in Life... si "Sango", Lou Charmaine Danganan-Abala...
salamat sa lahat-lahat! sa pera, sa panahon, sa pasensya, sa pagintindi, sa pakikinig, sa tulong, sa inspirasyon, sa pagiging nandiyan palagi kapag kinakailangan... sa pagiging "kabalikat ko sa paglalakbay"... sa pagiging "kalahati" ng pagiging Miroku ko...
salamat at nandiyan ka pa din... buong puso mo akong minahal at tinanggap kahit na nagawa ko sa iyo ang ganoon kalalang bagay...
minsan nahihiya na ako sa aking sarili dahil sa mga pinagagagawa ko sa iyo... hindi ko masikmura na ako nga yun...
pangako ko sa iyo na talagang pagbubutihin ko ang pagiging "Partner" mo sa buhay, bilang "kabalikat" mo din sa ating paglalakbay...
patuloy akong humihingi ng tawad sa iyo sa aking mga pagkukulang, sa mga kamalian at sa mga katangahan na naibigay at nagawa ko sa iyo...
salamat sa pagmamahal at pag-aruga na patuloy mong ibinibigay sa akin...
talagang sisikapin ko na tuparin ang mga pangarap natin sa isa't-isa... na rerespetuhin ko ang mga hiling at pangarap mo hindi lang para sa akin kundi pati na din sa ating dalawa... I love you po! bukas po ah!
at sa mga maiiwan...
una, sa UST Pax Romana...
congrats sa inyo! nawa'y maipagpatuloy ninyo ang aming nasimulan... mga paalala ko, wag ninyong makakalimutan... ang hindi nagtuloy ng nasimulan namin, PANGET! hehehehe...
Choji, ingatan mo ang Central Pax ah... naku kapatid, mapabayaan mo lang yan, ako ang unang-unang makakalaban mo at the moment na malaman ko na napabayaan ang central, nakupo! susugurin ko kayo jan ora mismo!
mga Unit Presidents at mga Local Units, suportahan ang Central ah... wag magyabang sa autonomy na ibinigay sa inyo... sisiguraduhin ko na matutuluyan ang mga units na pasaway...
pangalawa, sa papalit sa akin sa Christian Renewal Section,
honestly, wala akong ka-ide-idea kung paano ka magtrabaho or kung hanggang saan ang kaya mo...
hiling ko lang na sana maituloy mo ang mga plano na hindi ko natupad, ang mga pangarap ko sa Christian Renewal Section ng Pax Romana... malaya kang patakbuhin ang CRS ng ayon sa gusto mo... pero please wag mong baguhin o tanggalin ang mga nasimulan na namin...
ang Taize paki-alagaan, ang liturgy, ang mga servers, nakupo! ang laki ng sapatos na isusuot mo... good luck sa iyo...
please... paki-alagaan ng husto ang "puso" ng UST Pax Romana...
Haruhi, paki-assist si Robin ah... alam ko na medjo panget pero may mas alam ka sa sistema natin eh... okie?
Gino, pagbutihin ninyo nila Leo at Edward sa practicum, sa pax at sa academics ah... wag gagaya sa akin... kayo na din ang bahalang mag-bantay sa dalawa ah... (Robin at Haruhi) assist nyu din sila kung kinakailangan...
ituloy at itaguyod ninyo ang "RE-konstruksiyon" ng UST Pax Romana!
hay... bakit naman kasi ang "malas" ko these past few days... una, hindi ako "isinama" sa graduation ng AB, tapos ako pa ang isinisisi sa pagkawala ng cellphone ng nana ko... tapos, nahihirapan ako sa thesis ko... tapos bukas pa... ang graduation ng Education... WAAAAA!
hay... aja na lang Miroku...
aja...
madaming mga nakilala, madami ding mga nakaaway... madaming naka-gitgitan... madami ding pinabilib... pero madami din akong natutunan... natutunan hindi lamang sa academics kundi pati na din sa pamumuhay at sa pagiging-tao...
naalala ko nga yung itinuro sa amin sa Seminaryo... "madaling maging tao, pero mahirap magpaka-tao..."
nais ko lamang magpasalamat sa mga taong naging malaking tulong sa akin sa "pagbabagong-anyo" ko bilang isang di-hamak na "Louie" sa isang mabuting "Miroku"; sa mga taong tumulong sa akin sa aking mga kamalian at sa mga pagkakataong muntik-muntikan na akong bumagsak ng tuluyan...
una, sa aking organisasyon, ang UST Pax Romana... hindi ko na iisa-isahin (bukod sa mga taong sasambitin ko mamaya) ang karamihan sa inyo dahil medjo nagiging "Abala" na para sa iba ang blog post na ito... sa mga naging VP for Christian Renewal na aking hinawakan... sa mga taong madaling malapitan kapag kinakailangan, sa mga taong handang tumulong sa amin, mga handang isakripisyo ang oras, pera at pati na din ang kanilang sarili para lang maitaguyod ang organisasyon na aking itinuring na "ikalawang pamilya" at "pangalawang klasrum"... sa mga kapwa paxies na handang samahan ako sa pagharap ng mga pagsubok at kahit papaano ay napadali ang aking trabaho bilang "kuya" at "ama" ng organisasyon... hindi ko sana makakayanan at hindi sana ako makakatagal sa organisasyon kung hindi lang sa tulong ninyo... salamat sa pagkakaibigan, sa samahan, sa barkadahan, tiyak na akin itong itatago at payayamanin sa aking mga alaala... salamat sa lahat...
gusto ko ding humingi, mula sa kaibuturan ng aking puso, ng patawad sa mga taong nakaaway, na-sigawan, na-mura, or kahit ano... Ako'y taos-pusong humihingi ng tawad...
sa mga nakasama ko sa Central ng dalawang taon, sa aking una at pangalawang termino bilang VP for Christian Renewal; mula kina Sir Lloydie, Ate Angel, "Anneng" (Gef) na tinatawag akong "Luis", Kuya Yohann, Ate Chay, Ate Jenni, Ate "Katie" (na kilala din bilang KC at Katrina), Kuya Jover, Sir Redot, Ate Pam, Ate Irene, Gian (a.k.a. "Fabulous-nian"), at kay Kuya Cy ("Sai"); maraming-maraming salamat sa mga tawa, iyakan, galit, advices, sa samahan, sa mga alaala... salamat sa mga experiences na naibigay ninyo... pasensya na mga naging pagkukulang at mga pagkakamali ko...
sa mga nakasama ko sa Central Senate pati na din sa Christian Renewal Section, sina Pat, Jojo, Ron, Aiza, Hardee, Leanna, Jeanne, David, Bernice, Vickee, Taylor, Jinky, Migs, Elanie, Kimberly, at kay "Precious" (Espee) na girlet na ni Fabulousnian, at kay Haruhi (Ria Janel) na aking "sekretarya" sa CRS, maraming salamat, kudos sa inyong lahat!
sa Pax Romana Nursing and Alumni, lalo na kina Ate "Rei" (Ate She), Reiko (Mikki), Ruriko (Celine), Megumi (Rose); kina Nea-chan (Janea), Jomer, Kaye, Paolo and company; sa back-up at supporta noong ako'y nasa estado pa ng extreme depression...
sa mga kapatid ko sa MEC, kina "Day" (Kgel), Jay, Yapi, Jenn, Diana, Sondra, Bobet and company sa malugod na pagtanggap, sa tawanan, kwentuhan at sa samahan...
kay "Tita" Odette, si A/Prof. Yaranon, na nagsilbing "General Lay Adviser" namin sa Pax, salamat po sa mga paggabay, sa mga advices, sa pagiging nanay po ninyo sa amin, as always, napahanga po ninyo ako sa inyong kapabilidad bilang "Nanay" naming mga kabataang Tomasino, napatunayan po ninyo sa akin ulit ang inyong galing hindi lang po sa ating samahan sa parokya ng Mt. Carmel, sa samahan sa "Pamilyang Pax" kundi pati na din po sa labas ng simbahan at ng USTe... kita-kits po ah! may huling activity pa po tayo...
kay "Nanay", si Assoc. Prof. Quintana, na aming "Supervising Teacher" sa aming practicum... totoo nga po ang sinabi sa aking ng mga kaibigan kong alumni na kapwa social science major, mamahalin nga po namin kayo... maraming salamat po sa lahat ng tulong na ibinigay ninyo sa akin, sa aking mga "Mirokulean" tasks sa Education... pati na din sa mga problema ko po sa buhay... kayo lang naman po kasi ang tanging propesor na naglakas ng loob na kausapin ang aking tunay na mga magulang para tulungan ako na maiparating ang gusto kong sabihin sa kanila (hindi kasi talaga kami close ng mga magulang ko... pariwara akong anak...)
kay "Ka" Julian, A/Prof. Quinabo, na akin pong kaibigan sa IR, sa mga advices po, napakalaki at napaka-vital po ng mga advices po na ibinigay po ninyo sa akin... laki po ng tulong ng mga "mini-lectures" po ninyo sa akin...
sa mga kapatid ko sa BSEd Religious Education, na buong-puso akong tinaggap bilang katulad din nila... kina Jay (Ayunon), Gino, Edward, Leo, Malou, Alexs, Paolo, Justine and the rest of the company, grabe, dito ko lang naramdaman na "I belong" at itinuring akong parang RE na din... salamat din po kay Ma'am Erika na kanilang "Ate" na taos-puso ding nagbahagi ng panahon at tulong sa akin...
sa mga kapatid ko sa "Team Leitourgia", sila Gino, Bon, Owen, Choji, Lloydie, Vicxen, Tatang Joey; alam ko, ako ang nagbigay ng pangalan na iyon at late ko na din naisip iyon... pasensya na... maraming salamat sa mga moments, sa mga tawanan, kwentuhan, ka-toxican, at mga "trip"... grabe... ito lang talaga ang naging barkada ko buong buhay ko sa USTe... salamat!
sa aming "Team Adviser" na si Sir Allan, salamat po sa lahat ng naituro po ninyo, hindi lang po sa liturgy kundi pati na din sa aming pamumuhay... naalala ko po yung mga katagang "Focus!", "Learn to anticipate", at "always think one step further" na hanggang sa ngayon ay baon-baon ko pa din po... maraming salamat po ulit sir...
kay "Kuya" Tsard, Assoc. Prof. Pazcoguin, na aking "Mentor" at kaibigan sa IR at sa Campus Ministry... salamat po sa pagiging "Kuya" po ninyo sa akin... ngayon lang po ulit ako nakaranas na magkaroon po ng "Kuya" na mas matanda sa akin, na handang makinig at tumulong sa kaniyang kapatid... salamat po sa mga tulong at mga leksyon ng buhay na ibinigay ninyo sa akin... malaki po ang naging kontribusyon po ninyo sa aking paglaki at sa pagiging "Miroku" ko po ngayon... tiyak po, hindi po Miroku Akihabara si Louie Abala ngayon kung wala po kayo...
kay "Sakura", Carla Camille Mendoza, maraming salamat sa lahat...
sa moments either sa e-mail, sa friendster, ayun... sa mga kwentuhan noon... sa panahon... sa samahan... sa mga luha... salamat sa inspirasyon na dala mo palagi...
pag nakikita kasi kita, isang malakas na karakter ang nakikita ko eh... katulad nga ni "Sakura" sa anime... malakas pero inosente, matalino pero mapagkumbaba... para sa akin, ang perpektong ehemplo ng isang babae...
ewan ko lang kung ano na ang nangyari sa iyo at bigla kang nag-bago... parang ako ata ang isa sa mga naging sanhi...
alam ko na mali... hanggang ngayon, nararamdaman ko pa din ang sakit na ginawa ko sa iyo at kay Sango... tanga-tanga ko kasi eh... pasensiya na ulet sa mga nagawa at katangahan ko...
sana napatawad mo na talaga ako... sana hindi mo ako ulit paghinalaan... gusto ko lang na magsimula muli... ngayon bilang magkaibigan... Fwends?
at lalong-lalo na sa aking "Partner" in Life... si "Sango", Lou Charmaine Danganan-Abala...
salamat sa lahat-lahat! sa pera, sa panahon, sa pasensya, sa pagintindi, sa pakikinig, sa tulong, sa inspirasyon, sa pagiging nandiyan palagi kapag kinakailangan... sa pagiging "kabalikat ko sa paglalakbay"... sa pagiging "kalahati" ng pagiging Miroku ko...
salamat at nandiyan ka pa din... buong puso mo akong minahal at tinanggap kahit na nagawa ko sa iyo ang ganoon kalalang bagay...
minsan nahihiya na ako sa aking sarili dahil sa mga pinagagagawa ko sa iyo... hindi ko masikmura na ako nga yun...
pangako ko sa iyo na talagang pagbubutihin ko ang pagiging "Partner" mo sa buhay, bilang "kabalikat" mo din sa ating paglalakbay...
patuloy akong humihingi ng tawad sa iyo sa aking mga pagkukulang, sa mga kamalian at sa mga katangahan na naibigay at nagawa ko sa iyo...
salamat sa pagmamahal at pag-aruga na patuloy mong ibinibigay sa akin...
talagang sisikapin ko na tuparin ang mga pangarap natin sa isa't-isa... na rerespetuhin ko ang mga hiling at pangarap mo hindi lang para sa akin kundi pati na din sa ating dalawa... I love you po! bukas po ah!
at sa mga maiiwan...
una, sa UST Pax Romana...
congrats sa inyo! nawa'y maipagpatuloy ninyo ang aming nasimulan... mga paalala ko, wag ninyong makakalimutan... ang hindi nagtuloy ng nasimulan namin, PANGET! hehehehe...
Choji, ingatan mo ang Central Pax ah... naku kapatid, mapabayaan mo lang yan, ako ang unang-unang makakalaban mo at the moment na malaman ko na napabayaan ang central, nakupo! susugurin ko kayo jan ora mismo!
mga Unit Presidents at mga Local Units, suportahan ang Central ah... wag magyabang sa autonomy na ibinigay sa inyo... sisiguraduhin ko na matutuluyan ang mga units na pasaway...
pangalawa, sa papalit sa akin sa Christian Renewal Section,
honestly, wala akong ka-ide-idea kung paano ka magtrabaho or kung hanggang saan ang kaya mo...
hiling ko lang na sana maituloy mo ang mga plano na hindi ko natupad, ang mga pangarap ko sa Christian Renewal Section ng Pax Romana... malaya kang patakbuhin ang CRS ng ayon sa gusto mo... pero please wag mong baguhin o tanggalin ang mga nasimulan na namin...
ang Taize paki-alagaan, ang liturgy, ang mga servers, nakupo! ang laki ng sapatos na isusuot mo... good luck sa iyo...
please... paki-alagaan ng husto ang "puso" ng UST Pax Romana...
Haruhi, paki-assist si Robin ah... alam ko na medjo panget pero may mas alam ka sa sistema natin eh... okie?
Gino, pagbutihin ninyo nila Leo at Edward sa practicum, sa pax at sa academics ah... wag gagaya sa akin... kayo na din ang bahalang mag-bantay sa dalawa ah... (Robin at Haruhi) assist nyu din sila kung kinakailangan...
ituloy at itaguyod ninyo ang "RE-konstruksiyon" ng UST Pax Romana!
hay... bakit naman kasi ang "malas" ko these past few days... una, hindi ako "isinama" sa graduation ng AB, tapos ako pa ang isinisisi sa pagkawala ng cellphone ng nana ko... tapos, nahihirapan ako sa thesis ko... tapos bukas pa... ang graduation ng Education... WAAAAA!
hay... aja na lang Miroku...
aja...
"(a) Life without love is life devoid of meaning... This is love: Christ Crucified." (Pazcoguin, 2009)
"Napakapangit tignan pero napakaganda..." (Cabral, 2009)
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.
March 20, 2009
Friday
Friday in the Second Week of Lent...
10:00 am;
seven hours before the Baccelaureate Mass...
seven hours before the undergrads (including me?) finish their Final exams... (exept for those who still have exams the next day)
seven hours before the formal end of AY 2008-2009, supposed to be my last year in USTe...
seven hours before I lose my chance for reconciliation...
seven hours before I lose primary contact of my professors for my Mirokulean Tasks...
seven hours before I lose the easy way of accomplishing the Mirokulean Tasks...
seven hours before I lose sight of my fellow seniors...
seven hours and still confused...
and...
seven hours before I lose the "fight towards graduation"...
in the past few weeks, I have been doing my "Mirokulean" tasks... actually, and in case if you're wondering, the "Mirokulean" Tasks are actually my academic "hinderances" towards graduation... mga "academic deficiencies" kung sasabihin ng iba... bakit Mirokulean... well as I have explained in my note in Facebook; dapat Herculean ang gagamitin ko... pero naisip ko... "bakit herculean? diba ako si Miroku... kaya dapat Mirokulean!" ayun... surge of imagination (read as "being corny") perhaps... I dunno... ehehehe...
well going back, I really do have a HERCULEAN este, MIROKULEAN task to do...
... and that is to clear 33 units of INCs...
well as we speak, and thank God! I only need to accomplish 15 units; almost half of what I needed to accomplish... I know, madami pa din, nakakapagod, nakaka-stress at nakakatakot; but I still need to accomplish it...
now if you are wondering, how/why did I have these? well the answer is simple... (sh** nababarok na ako... hay... dala siguro ng lungkot habang ginagawa ito...) naging pabaya ako...
I can't totally blame everyone or anything in particular... I always tell this to my partner in life, Sango "alam mo, sa lahat ng problema, sa lahat ng mga nangyayari ngayon... lahat tayo may pagkukulang... ultimo sila na mga w*****-k***** kong mga kaklase, sa Pax Romana; yung mga tumulong sa akin doon, sa mga walang kwentang mga officers at mga miyembro na nandoon, sa mga professors ko, yung subject mismo, yung mga taong humahawak, figuratuvely at literally, sa akin, ang mga magulang mo, ang mga magulang ko, ultimo mga kaibigan ko, mga taong naging malapit sa akin, mga taong malapit sa puso at isipan ko... pati na din ikaw na pinakamamahal ko at lalong-lalo na ako na siyang gumawa ng lahat ng ito... lahat tayo may pagkukulang..."
I personally do not really know why did I ended up like this...
basta one thing's for sure;
I am slowly and humbly accept the fact that I really created this mess and that I need to fix this up; ergo, I am accepting this god-forsaken responsibility of having this...
ano ngayon?
ayun... kung hindi man ako makakagraduate this march (sa AB) at april (sa Education), kahit hindi na din ako maka-graduate sa May... edi ok lang... tanggapin kung ano na ang nanjan... "we'll cross the bridge when we get there" sabi nga ng iba...
I have never regretted in sacrificing my academics for the survival-revival of my organization...
I think its out of love and passion for the youth and for the organization, and of my passion for liturgy and in serving the Church why I chose to have this kind of life...
call it crazy, wrong, exaggerated, useless, irrational, twisted or weird...
but I really enjoy serving my organization 200+, 500+ or even 1000%
for me Pax Romana had been my classmates, my blockmates, my organization, my barkada, and most of all my family for the past three/four years of my stay in USTe...
Pax gave me the opportunity to act as I would have and move according to what is being expected of me, it gave me more opportunities in life, in living life in particular...
Pax taught me, either the easy way or the hard way to be a person for others... it taught me that if you really love doing something, you need to make sacrifices...
there wouldn't be any Miroku Akihabara (a.k.a Kuya Louie, Sir Louie, Gong Master or even Master Louie) if Pax would not be as hyper or as revived compared to what I saw the organization some four years ago...
In closing, I would really like to thank my friends, my co-officers at central, to my brothers and sisters in pax romana, to my mentors, to my professors, to the people close to my heart and mind, to my parents, to the people who helped me, to the people who backstabbed me, hurt me and to those who would or planning to take me down, to my Barkada at Pax, to my closest friends, to my mentors at UST-IR, to my professor-friends, to my "Nanay", Ma'am Marielyn, to my "Kuya" Sir Tsard, and most of all to my partner in life, Sango...
kung wala kayo, siguro wala na ako... hahahaha...
to my fellow graduating students...
"GRAD PICS!!!" wahahaha! enge ako!!!! kahit soft-copy!
good luck sa labas ah... wag makakalimot sa mga natutunan sa USTe...
sa mga gragraduate na "dumaan" sa akin... I mean sa mga humingi ng advice at tulong at natulungan ko... wag nyu sana ako makakalimutan ah... yung mga "sermon" ko pati na din yung mga moments naten... hehehehe... magyabang na kung magyayabang! pag nakapasa sa board o LET, pahanda ah! may YM, Multiply, Plurk, Facebook, Friendster naman kayo eh... pwede nyu din i-text si Sango... hehehehe... same din sa first sweldo! hahahaha!
pero seriously...
make your alma mater (and your friends and parents) proud! wag kalilimutan na humingi ng tulong sa KANIYA pag namomoblema...
hay...
ano na ba ang susunod? Pax? ehehehehe... (sana manalo... ehehehehe... joke!)
sana matapos na din ang mga Mirokulean ko!!!!!!!!!!
nga pala, bago ko makalimutan, bakit naman TAO=Wayward ang title?
well, TAO is a song... kanta ng favorite na banda ako... Do As Infinity...
para ito sa mga kaibigan ko na aalis na... (at ewan ko kung ako din kasama...)
I have posted this already sa video section dito, at ito din yung background song sa multiply site ko...
Song of Farewell ito sa madaling salita... nasa baba yung "rough" translation... sana maka-relate... ganda kasi ng message ng song eh... Sango connects this song to the poem "The Road Not Taken" ni Robert Frost (actually, Sango said its Road less taken...)
ja!
Friday
Friday in the Second Week of Lent...
10:00 am;
seven hours before the Baccelaureate Mass...
seven hours before the undergrads (including me?) finish their Final exams... (exept for those who still have exams the next day)
seven hours before the formal end of AY 2008-2009, supposed to be my last year in USTe...
seven hours before I lose my chance for reconciliation...
seven hours before I lose primary contact of my professors for my Mirokulean Tasks...
seven hours before I lose the easy way of accomplishing the Mirokulean Tasks...
seven hours before I lose sight of my fellow seniors...
seven hours and still confused...
and...
seven hours before I lose the "fight towards graduation"...
in the past few weeks, I have been doing my "Mirokulean" tasks... actually, and in case if you're wondering, the "Mirokulean" Tasks are actually my academic "hinderances" towards graduation... mga "academic deficiencies" kung sasabihin ng iba... bakit Mirokulean... well as I have explained in my note in Facebook; dapat Herculean ang gagamitin ko... pero naisip ko... "bakit herculean? diba ako si Miroku... kaya dapat Mirokulean!
" ayun... surge of imagination (read as "being corny") perhaps... I dunno... ehehehe...well going back, I really do have a HERCULEAN este, MIROKULEAN task to do...
... and that is to clear 33 units of INCs...
well as we speak, and thank God! I only need to accomplish 15 units; almost half of what I needed to accomplish... I know, madami pa din, nakakapagod, nakaka-stress at nakakatakot; but I still need to accomplish it...
now if you are wondering, how/why did I have these? well the answer is simple... (sh** nababarok na ako... hay... dala siguro ng lungkot habang ginagawa ito...) naging pabaya ako...
I can't totally blame everyone or anything in particular... I always tell this to my partner in life, Sango "alam mo, sa lahat ng problema, sa lahat ng mga nangyayari ngayon... lahat tayo may pagkukulang... ultimo sila na mga w*****-k***** kong mga kaklase, sa Pax Romana; yung mga tumulong sa akin doon, sa mga walang kwentang mga officers at mga miyembro na nandoon, sa mga professors ko, yung subject mismo, yung mga taong humahawak, figuratuvely at literally, sa akin, ang mga magulang mo, ang mga magulang ko, ultimo mga kaibigan ko, mga taong naging malapit sa akin, mga taong malapit sa puso at isipan ko... pati na din ikaw na pinakamamahal ko at lalong-lalo na ako na siyang gumawa ng lahat ng ito... lahat tayo may pagkukulang..."
I personally do not really know why did I ended up like this...
basta one thing's for sure;
I am slowly and humbly accept the fact that I really created this mess and that I need to fix this up; ergo, I am accepting this god-forsaken responsibility of having this...
ano ngayon?
ayun... kung hindi man ako makakagraduate this march (sa AB) at april (sa Education), kahit hindi na din ako maka-graduate sa May... edi ok lang... tanggapin kung ano na ang nanjan... "we'll cross the bridge when we get there" sabi nga ng iba...
I have never regretted in sacrificing my academics for the survival-revival of my organization...
I think its out of love and passion for the youth and for the organization, and of my passion for liturgy and in serving the Church why I chose to have this kind of life...
call it crazy, wrong, exaggerated, useless, irrational, twisted or weird...
but I really enjoy serving my organization 200+, 500+ or even 1000%
for me Pax Romana had been my classmates, my blockmates, my organization, my barkada, and most of all my family for the past three/four years of my stay in USTe...
Pax gave me the opportunity to act as I would have and move according to what is being expected of me, it gave me more opportunities in life, in living life in particular...
Pax taught me, either the easy way or the hard way to be a person for others... it taught me that if you really love doing something, you need to make sacrifices...
there wouldn't be any Miroku Akihabara (a.k.a Kuya Louie, Sir Louie, Gong Master or even Master Louie) if Pax would not be as hyper or as revived compared to what I saw the organization some four years ago...
In closing, I would really like to thank my friends, my co-officers at central, to my brothers and sisters in pax romana, to my mentors, to my professors, to the people close to my heart and mind, to my parents, to the people who helped me, to the people who backstabbed me, hurt me and to those who would or planning to take me down, to my Barkada at Pax, to my closest friends, to my mentors at UST-IR, to my professor-friends, to my "Nanay", Ma'am Marielyn, to my "Kuya" Sir Tsard, and most of all to my partner in life, Sango...
kung wala kayo, siguro wala na ako... hahahaha...
to my fellow graduating students...
"GRAD PICS!!!" wahahaha! enge ako!!!! kahit soft-copy!
good luck sa labas ah... wag makakalimot sa mga natutunan sa USTe...
sa mga gragraduate na "dumaan" sa akin... I mean sa mga humingi ng advice at tulong at natulungan ko... wag nyu sana ako makakalimutan ah... yung mga "sermon" ko pati na din yung mga moments naten... hehehehe... magyabang na kung magyayabang! pag nakapasa sa board o LET, pahanda ah! may YM, Multiply, Plurk, Facebook, Friendster naman kayo eh... pwede nyu din i-text si Sango... hehehehe... same din sa first sweldo! hahahaha!
pero seriously...
make your alma mater (and your friends and parents) proud!
wag kalilimutan na humingi ng tulong sa KANIYA pag namomoblema...hay...
ano na ba ang susunod? Pax? ehehehehe... (sana manalo... ehehehehe...
joke!)sana matapos na din ang mga Mirokulean ko!!!!!!!!!!
nga pala, bago ko makalimutan, bakit naman TAO=Wayward ang title?
well, TAO is a song... kanta ng favorite na banda ako... Do As Infinity...
para ito sa mga kaibigan ko na aalis na... (at ewan ko kung ako din kasama...)
I have posted this already sa video section dito, at ito din yung background song sa multiply site ko...
Song of Farewell ito sa madaling salita... nasa baba yung "rough" translation... sana maka-relate... ganda kasi ng message ng song eh... Sango connects this song to the poem "The Road Not Taken" ni Robert Frost (actually, Sango said its Road less taken...)
ja!
- v. present participle of overclock (Wikitionary)
Overclock
- v. To run a processor (CPU), or any electronic logic device, at a speed higher than is recommended by the manufacturer.
- n. is the process of running a computer component at a higher clock rate (more clock cycles per second) than it was designed for or was specified by the manufacturer, usually practiced by personal computer enthusiasts seeking an increase in the performance of their computers. (Wikitionary)
well you don't need to be a computer geek in order to understand that; In human terms, overclocking is a process of running an ordinary computer beyond its limits...
most of the time, maganda ang mag-overclock kasi hindi mo na kailangang gumastos para lang maka-sabay ang computer mo sa mga "in" na computers ngayon... yun nga lang, may mga setbacks din iyon; una, since the CPU is running faster, logic would tell you na iinit pa lalo ang computer mo kaya kailangan mong i-adjust ang cooling system ng computer mo, pangalawa, since beyond limits na ang performance ng mga processors mo, ayun there is a greater risk na masira ito kaagad. lalo na kung hindi ito makasabay... pangatlo, ang "lifespan" ng computer mo ay iikli, pang-apat, overclocking, due to increased clock speeds and voltages may need higher energy consumption, at lastly, void na ang warranty mo kapag nag-overclock ka...
siguro ganito din ang nangyayari sa akin... hindi ko inisip na dahil sa nag-"overclock" ako, ayun nagkanda-leche-leche na ako... tama ba? tanga ko no? :(
- genkou kibun:
anxious
Syndicate
